Atletiekvereniging de Liemers | Twee vertegenwoordigers van AV de Liemers op een nationale wedstrijd ergens in september!

Twee vertegenwoordigers van AV de Liemers op een nationale wedstrijd ergens in september!

Post Featured Image

Twee vertegenwoordigers van AV de Liemers op een nationale wedstrijd ergens in september!

Ergens in juni de vraag aan de jongens (Tijn en Mike) of ze zin hadden om mee te doen

aan het “Nederlands kampioenschap”. (Nationale wedstrijd.) Ja, ja dat wilde zij wel.

Dat wordt gehouden in het Olympisch stadion in Amsterdam waar Ajax grote successen heeft behaald en waar de Olympische pelen hebben plaatsgevonden.   Een flauw “Ohhhh……”.  Dit bleek dus geen doorslaggevend argument te zijn. De afwezigheid van enig historisch besef deed zich hier gelden. Wat leer je eigenlijk achter zo’n computer? Maar ja, ze wilde heel graag. Maar welk onderdeel. Je mocht maar voor twee onderdelen inschrijven. Moest er gekozen worden voor de onderdelen die je het leukst vindt, waar je de beste resultaten kunt halen of waarvoor de grootste kans bestaat dat je mee mag doen. Het aantal deelnemers was gelimiteerd en de personen met de beste resultaten bleven over.

 

Ze waren het er snel over eens: Discus, een verdraait moeilijk technisch onderdeel. Dat onderdeel in ieder geval. Het bleek dat Tijn als eerste op de lijst stond en Mike als vierde. Daar moest iets te oogsten zijn. Een ultieme beheersing van de zenuwen moest daar bij gaan helpen. Dan het tweede onderdeel. Tijn was al snel overtuigd van het gooien met speren. Wat minder hoog op de inschrijflijst maar toch een goede kans om te mogen deelnemen. Mike wilde heeeeel graag de 1000 meter lopen. Dat mocht hij natuurlijk zelf beslissen maar toch even gevraagd of het hem bekend was dat het discuswerpen om 12:45 was en de 1000 om 17:15 u!! Daar achteraan een zwak argumentje dat er wel héél véél goede lopers meededen. Nee, het werd de 1000 meter daar viel niet over te discussiëren. Ja maar,……… nee de 1000 meter. Oké dan. Ze zijn in een leeftijd dat tegenstribbelen niet zo heel veel zin meer heeft.

 

Eerst nog even een heleboel weekjes op vakantie. Daarna de eerste week op de middelbare school. Een rollercoaster van emoties, territoriumdriftjes, hormoontjes en positiebepaling!  Dat was natuurlijk geen ideale voorbereiding. Maar één geluk, dat hadden alle deelnemers en was derhalve dus geen excuus. Niets stond in de weg er een leuke dag van te maken.

 

Eindelijk drie september. 09:30 uur in de auto, op naar Amsterdam. Bij het betreden van het stadion een reactie van, Zo…. Is dit het Olympisch stadion. Toch wel indrukwekkend. Ze gingen gezamenlijk een warming-up doen. Walletjes onder de ogen, trillende handjes enzoekende oogjes. Wij zagen het gelijk……… niets aan de hand, dit ging goed komen. Hier ging gepresteerd worden. 

 

Gezien de persoonlijke records van de beide heren, had een podiumplaats voor beiden er ingezeten. Dat liep even anders. Na de eerste serie stonden ze 2e en 5e. Dat betekende dat ze verder konden naar de 2e serie van drie worpen. Echter in de laatste worp van de 2e serie kregen bepaalde werpers het op hun heupen. (Wat zeggen die ouders, tussen de worpen door, tegen die kinderen?) Het resultaat was een 5e en een 7e plaats. Dat vonden ze toch wel wat teleurstellend. Maar het was mooi weer, we waren in het Olympisch stadion en ze moesten nog één onderdeel afwerken. De kopjes waren weer snel fris dus laat maar komen het volgende onderdeel.

 

Het speerwerpen van Tijn liep in eerste instantie niet goed. Zijn kopje ging steeds verder voorover hangen. En het is bekend dat als je naar de grond kijkt je daar niet verder van gaat gooien. Jammer, Jammer en nog eens jammer. Net toen het er op leek dat het niets zou gaan worden een worp van over de 31 meter!!!!   Das potverdorie vier meter verder dan zijn record. Daarna nog een worp van die strekking er overheen. Het e.e.a. was goed voor een nooit verwachte 4e plaats (43 cm van de 3e plaats!). Das lekker afsluiten.

 

Mike had voor de 1000 meter maar één ding in gedachten, namelijk de laatste ronde: het zoet of het gal”. (Dat is een variatie op de dood of de gladiolen.) alles of niets lopen en vooral niet op kop starten. (Oké twee gedachten.) Hij liep in de 2e serie. De persoonlijke records van de concurrenten in zijn serie liepen van enkele seconden sneller tot enkele seconden langzamer. Een goede basis om een leuke tijd neer te zetten. De eerste halve ronde ging zeer snel. Daarna zag je dat ze als wilde dieren naar elkaar gingen loeren. De laatste ronde brak aan en je zag Mike een grimas trekken die duidelijk weerspiegelde dat hij niets en niemand meer weg zou laten lopen. Dat lukte niet helemaal maar……. Uiteindelijk een tijd van 3:25 min. Twee seconden boven zijn record en 17e in de totaaluitslag bij 45 goede deelnemers. Dat was leuk en ook een prestatie om trots op te zijn.

 

Zondagavond om 19:00 uur weer thuis. De ouders voelde de behoefte om over deze o zo leuke dag nog wat na te brabbelen. De gedachten van de jongens waren echter al weer bij de dingen van alle dag. En zo moet het ook zijn. Het was een leuke dag in een bijzondere omgeving met mooi weer. Wat wil je nog meer.